BLOG

25 maart 2021

Eén jaar Onomkeerbaar

Op 1 april 2020, pal in de lockdown van het eerste coronajaar, verscheen Onomkeerbaar, mijn debuutroman. De boekhandels waren dicht, het land zat op slot, er viel weinig te lachen en nog minder te vieren. Tussen alle onheilsberichten over corona door ontving ik in de maanden die volgden reacties van lezers. Verwachte en onverwachte woorden van lof, af en toe een kritisch geluid of een veelzeggende stilte. Ik wende op mijn gemak aan de ervaring dat mensen die ik kende en mensen die ik niet kende, een oordeel wilden vellen over hoe en wat ik schreef. Dit zijn een paar zinnen uit de oordelen die ik koester:“Ik heb dankzij jouw boek het vertrouwen in lezen teruggevonden.”“Doe er de volgende keer maar een stuk of honderd pagina’s bij, ik verslind ze met plezier.”“Je gebalde schrijfstijl, met soms een harde linkse en een goedgemikte rechtse, leest als een treintje.”Het zoetst smakende oordeel […]
12 januari 2021

Wortels

Elke dag laat ik mezelf uit. Door het bos loop ik tot aan de Dijle om daar een uur te dwalen, met enkel de benen die malen en de blik op oneindig. Al meer dan twintig jaar doe ik het zo, maar dit jaar komt er een einde aan. Dit jaar gaan we hier weg. We verhuizen. Van ons huis naar een appartement. Nog voor we wisten waarnaartoe, werd ik gewaar dat ik voor het eerst in mijn leven niet zou kunnen achterlaten wat niet past in de valies. Bij elke gedachte aan elders, al was het de allerprachtigste elders, groeide de weerstand en ik begreep dat alles wat ik hier heb – ons huis, maar ook de rivier, de weilanden, de houtkanten, het hele landschap – zich in mij heeft geworteld.Daarom verhuizen we naar niet al te ver, niet verder dan op wandelafstand! Van de Dijle naar de Demer. […]
28 oktober 2020

Ik drink thee

‘Doe maar die ronde,’ zeg ik wanneer mijn man vraagt uit welke tas ik mijn thee wil drinken. Tas, zegt hij, niet kop.Het blijft stil. De geluiden die horen bij theezetten blijven achterwege. Geen kastdeurtjes die open- en dichtgaan, geen watergeborrel, geen geritsel van koekverpakkingen.‘Wat ronde, hoe ronde,’ klinkt het ten slotte vanuit de keuken, ‘alle tassen die we hebben zijn rond.’ Met een plateau vol lege theekoppen in zijn handen loopt mijn man de living in. ‘Kies er de ronde maar uit,’ zegt hij.Die, wijs ik, want alleen de bolle met Mimihopps erop is rond.  Mijn man snuift. ‘En die andere, hoe noem je die dan?’‘Die daar is recht en die daar is … euhm, piramidevormig, maar dan omgekeerd.’Hij knikt, want we weten allebei dat het verloren moeite is ons gelijk te willen halen. Zijn en mijn hersenen nemen de wereld anders waar. ‘Gelukkig,’ grinnikt mijn man, ‘zijn er […]
27 juli 2020

Pioniers

Op mijn achttiende wilde ik airhostess worden. Met een schooltas vol kennis over de Société Anonyme Belge d’Exploitation de la Navigation Aérienne ging ik solliciteren. Om prompt te worden afgewezen. Te klein, bebrild, introvert en bovendien ook niet van de handigsten met glazen en plateaus: ongeschikt. Toch bleef ik kijken naar elk vliegtuig dat voorbijvloog. Dus ben ik, meer dan dertig jaar na de verloren zaak, aan een roman begonnen over vliegtuigen en piloten in de pioniersperiode, toen er van airhostessen nog geen sprake was.Terwijl deze zomer de zon soms wel en dan weer niet schijnt, lees, schrijf en droom ik over vliegtuigen. ‘Gaat het beter dan de vorige keer?’ vraagt mijn man die toekijkt vanaf de kant.‘Veel beter,’ zeg ik de ene dag. ‘Nog slechter!’ zeg ik de volgende dag.Dan fronst hij zijn wenkbrauwen. Want hij herinnert zich de onzekerheid, het geobsedeerde volharden, en hij vraagt zich hardop af […]