VERHALEN

Le coup de feu qui m’a arraché d’un profond sommeil reste un instant dans l’air quand il est noyé par des cris et par un nom qui vibre sur le sable.‘Binta!’, le nom résonne de tout côté.‘Binta!’, je crie aussi, mais mon appel se noie dans la multitude. Comment se fait-il que je ne m’entend pas? Ma voix a disparu. Même le râle profond, le son de mon chevet ces derniers jours, n’y est plus. Pourquoi fait-il si sombre? J’ordonne à mes membres: bouge, lève-toi, retourne-toi, saisis! Coup sur coup je repète les mots qui sont ma volonté, mon corps n’obéit pas. Calme-toi, vieil homme. Qui peut penser et peut entendre se lèvera bientôt et quittera sa case. Cette idée me calme, conjure l’anxiété et bientôt mes oreilles se remplissent de nouveaux sons venus de l’extérieur. Les cris se sont transformés en un bourdonnement de murmures, le palabre des hommes […]

Nog even hangt de knal die me uit een diepe slaap heeft gerukt in de lucht tot hij wordt overstemd door geschreeuw en een naam die over het zandplein galmt.‘Binta!’ klinkt het uit vele kelen.‘Binta,’ roep ook ik, maar mijn schreeuw gaat geluidloos op in de vele. Waarom hoor ik mezelf niet? Mijn stem is weg. Zelfs het zware reutelen, de klank van mijn ziekbed de afgelopen dagen, blijft uit. Waarom is het zo donker? Beweeg, sta op, kantel, grijp, beveel ik mijn ledematen. Keer op keer herhaal ik de woorden die mijn wil zijn, maar mijn lichaam gehoorzaamt niet. Kalm blijven, oude man. Wie kan denken en kan horen, kan dadelijk ook opstaan en de hut verlaten. Die gedachte kalmeert mij, bezweert de angst en langzaam vullen mijn oren zich met nieuwe geluiden van buitenaf. Het schreeuwen is overgegaan in het zoemende gemompel waarmee de mannen van mijn volk […]

Op het heetst van de dag staat de vrouw in het veld. Als een oranje-gele vlam houdt ze de wacht. In haar handen een stok en een emmer, waarop ze slaat zodra de zwarte stippen aan de horizon vogels worden, hongerig, azend op de pas ingezaaide rijstakkers.‘Waarom komen ze hier? De zeearm zit vol larven en insecten,’ zegt de vrouw tegen haar man, die zijn zaaisel komt inspecteren. Ze wijst naar een plek in de verte.De man zwijgt. Door de komst van de vogels is het spreken hem vergaan.Ksss, doet de vrouw, raagh, raagh! De zon brandt op haar hoofd, bijt in haar huid en legt een trillend waas over het land, over haar ogen en haar gedachten.De man en de vrouw weten niet waarom de vogels in almaar grotere aantallen komen aangevlogen. Niemand heeft hun verteld dat ze vertrekken vanuit de Lage Landen, vanuit de streken waar hun weides […]